تنهاترین سردار…

چه مدت از آخرین پستم در این وبلاگ می گذرد…؟

نمی دانم…به خاطر ندارم…اما باز این وبلاگ محلی برای درد و دل و صحبت های ناگفتنی شد…

در تنهایی غوطه خورده ام، به گذر زمان فکر میکنم…جهتم را گم کرده ام، نه فشاری در بالای سرم حس می کنم نه تکیه گاهی در زیر پایم…

در فضایی بیکران، بدون دانستن جهت، به همراه افکار پریشان گم شده ام…

من که هستم؟ چرا به دنیا آمدم؟ چرا انقدر تغییر کردم؟ خدای من کیست؟ فرمانبردار کی هستم؟ به کجا می روم؟

کاری ندارم در گذشته که بوده ام و چه کرده ام، میخواهم بدانم الآن که هستم و چه می توانم بکنم؟

گیج شده ام…گیج…